YOU ARE BEAUTIFUL, NO MATTER WHAT THEY SAY…

Word’s can’t bring you down

(Chr. Aguilera)IMG_3999

Vanaf deze bespreking besloot ik vooral wat geluid betreft, nauwkeurig in kaart te brengen wat ik kon (horen en) waarnemen, op de momenten dat wij zelf met René iets gingen ondernemen.

Of het toeval was of niet, in die week dat de activiteiten nog gepland stonden noteerde ik in de agenda dat hij op dinsdag, woensdag en donderdag vrijwel zonder geluid en heel rustig was, zowel bij vertrek als bij terugkomst in het Thomashuis.

Ik vond het wel belangrijk daar een notitie van te maken ook ter vergelijking van de twee weken dat we René niet zouden zien. Op onze vraag of zij in het op-en-neer-schriftje, waarin zij evenals wij dingen opschreven die belangrijk waren om mede te delen, wilden vertellen wat René zoal in deze uren deed, die nu niet door ons ingevuld werden, kregen we het snibbige antwoord: ‘Dat gaan we dus niet doen, niet meer als wat er gewoonlijk in het schriftje geschreven wordt’. Wim ergerde zich aan die toon, maar we hadden het maar te accepteren.

Na deze twee experimentele weken zouden we een evaluatie houden.

Ik ben altijd van het opschrijven en vastleggen en met verder geen enkele bijbedoeling maakte ik een samenvatting van wat René in de afgelopen week aan geluid had geproduceerd: niets, ook de afspraken die we hadden gemaakt had ik opgeschreven. Overigens staat er in hun ‘Huisreglement’, ik citeer letterlijk: ‘Het lijkt soms overbodig, maar veel misverstanden kunnen worden voorkomen door afspraken consequent op papier te zetten.’  Ik beschreef ook nog hoe wij er persoonlijk over dachten, namelijk dat we voelden er René mee te kort te doen.

Met René kun je moeilijk individueel iets doen zoals bijvoorbeeld een gesprek voeren of samen naar een film kijken. Tafelactiviteiten: knippen, kleuren, puzzelen, woordzoekers doet hij in zijn eentje, wat voor begeleiders vaak “makkelijk” is, omdat hij zich goed zélf kan bezighouden.

Omdat hij daar fysiek uitstekend toe in staat is, is een sportactiviteit een goede gelegenheid om iets individueel met hem te ondernemen. Daarmee sla je twee vliegen in één klap omdat het zijn gezondheid ten goede komt. 

Na toezending per e-mail kregen we prompt een uitnodiging om de maandag erna weer op gesprek te komen. Evalueren na één week? We hadden toch twee weken afgesproken? Nadat we aan tafel waren gaan zitten was onze eerste vraag hierop gericht. Het bleek dat het ondernemersechtpaar uiterst verbolgen was over het feit dat ik een en ander op papier had gezet. Zij vonden het helemaal niet nodig om dit allemaal vast te leggen en ook de toon beviel hun niet.

Jammer dan, het was voor mijzelf een geheugensteuntje, niet meer en niet minder.

Tijdens dit gesprek werd er steeds in een kringetje rond gedraaid, wél bewegen, niet bewegen… Toen ik opmerkte dat René een paar kilootjes bij was gekomen, doordat we helemaal de regelmaat van bewegen kwijt waren, werd dat met een geïrriteerd wegwerpgebaar  beantwoord: ‘Is het dan zó noodzakelijk dat déze mensen sporten?’ waagde de zorgondernemer op te merken.

Ik was met stomheid geslagen. De kranten stonden er vol van: te veel zitten is het ‘nieuwe roken’ en René zat al zoveel aan zijn bureau, waar hij meestal mooi stil was. Die paar keer dat wij met hem in beweging waren, beschouwden we als een druppel op een gloeiende plaat en daardoor meer dan noodzakelijk.

Zijn vraag schoot ons in het verkeerde keelgat. Het gesprek werd voortgezet op een vervelende, ruzieachtige manier, waarbij ik zo goed als stil viel, maar Wim verhit de discussie bleef voeren. Later merkte hij op: ‘Wat was jij opvallend stil!’ Ik vertelde hem dat ik mij op dat moment had teruggetrokken en geen energie meer wilde verspillen aan een verloren zaak. De orthopedagoge die ook nu weer aanwezig was en in haar verslag van het gesprek wijselijk achterwege liet hoe het gesprek was begonnen en werd voortgezet, kon hierin geen rol van betekenis voor ons spelen. Zij had als intermediair nauwelijks invloed.

In voorgaande gesprekken en ook nu weer werd geopperd ‘als dit (experiment) niet de gewenste uitkomst heeft, dan…moesten we onze conclusies maar trekken en…

Dit soort dreigement bleef als een zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen als we weer met hangend hoofd naar huis gingen. Het ene moment was de hoop nog aanwezig dat alles nog ten goede zou keren en het andere moment zagen we voor ons hoe het onvermijdelijke oordeel geveld werd.

Het was zeer beslist géén prettige tijd.

 

Wordt vervolgd.