Wat vinden andere mensen van het boek?

Enkele mensen geven mij de tip “zet een paar reacties op de website”.

De recensie van NBD Biblion, door recensent  H. Menkveld wil ik hier graag vermelden:

Lenie Janssen heeft een bijzonder levensverhaal geschreven over haar zoon René, die lijdt aan het syndroom van Landau-Kleffner. Opvallend hoe zij erin slaagt vanuit een diepe gevoelsinstelling met een nauwkeurige beschrijving van de ontwikkelingsgeschiedenis een liefdevolle en tevens realistische tekening te geven van het leven vanaf de geboorte tot heden. Op indrukwekkende wijze beschrijft ze hoe het gezond geboren kind geleidelijk aan de ene na de andere uitval in het verstandelijk en emotioneel functioneren doormaakt. Dit boek is in de eerste plaats een weergave van een gezinsgeschiedenis waarin René opgroeit. Bovendien is de beschrijving informatief over de ziekteverschijnselen, gedeeltelijke verklaringen van de stoornissen en de wijze waarop René zijn bewustzijnsstoornissen, zijn wegvallende taalcommunicatie en zijn moeilijk te omschrijven gehoorprobleem ondergaat en zich toch vitaal probeert te handhaven. Lenie Janssen vertelt hoe zij als moeder tracht telkens maar weer met een bewonderenswaardige veerkracht samen met haar man er voor haar twee zonen te zijn in alle wisselingen in de opvoedingsomvang. Het boek is bedoeld als “duwtje in de rug” voor ouders met eenzelfde zorgenkind.’

Op de site www.patientenervaringsverhalen.nl wordt het boek uitgebreid gerecenseerd door mevrouw Coleta Platenkamp. Een klein stukje uit deze recensie:

Wat viel op:

– De gang door de zorg en de moeilijke beslissingen die Lenie en Wim namen; hoe zij hun leven en werk aanpasten bij de zorg voor René en Casper.

– De trucjes en het zoeken naar manieren om René te laten begrijpen wat er aan de hand is.

– De hoeveelheid wisselende hulpverleners die voor René hebben gezorgd. De inzet van sommige hulpverleners en de nalatigheid van anderen. Hoe moeizaam het soms was om als ouder gehoord te worden.

– Dat Lenie en Wim op een gegeven moment foto’s wilden maken van hoe René vast werd gezet op eenzelfde manier als dat bij Jolanda Venema gebeurde.

– Opvallend is ook hoeveel meer informatie er onder invloed van de opkomst van het internet nu voor ouders beschikbaar is. De vraag rijst of Lenie en haar man hun zoon in een instelling hadden gelaten als ze zoveel meer informatie hadden gehad. René liet zien dat hij graag thuis was, en achteraf vraagt Lenie zich af hoe groot zijn heimwee is geweest. Had het anders gekund? Had hij met meer opvang thuis kunnen blijven, of waren Lenie en Wim dan meer aanwezig geweest binnen de instelling?

– De wens die Lenie aan het eind van het boek uit.

Mevrouw Platenkamp verwijst ook naar mijn blog:

Zie ook: http://www.mijnzondagsekind.nl/blog (Hier ben je nu!)

Ook haalt zij de recensie aan van Peter B.: ‘Een waargebeurd verhaal wat ik – door mijn eigen drukke leven – alleen maar vanaf de zijlijn heb meegemaakt. Maar dit boek maakt alles ineens heel duidelijk en zoveel dichterbij! Lenie Janssen heeft het verhaal van haar zoon René heel mooi en krachtig in dit boek opgeschreven. Bijzonder… Zo verhelderend, luchtig en af en toe ook heel erg emotioneel… tranen tussen de regels… Ik heb René beter leren kennen én begrijpen. En voor iedereen die in een soortgelijke situatie zit of dit van dichtbij meemaakt, is dit echt een must-read! Met een paar uur lezen ben ik in ieder geval een complete levenservaring rijker… Bedankt Lenie!’

Op de site van www.bol.com  en www.booxstore.nl  zijn ook nog enkele andere recensies te lezen.

Dit vindt Roel. T. er van: ‘Een goed leesbaar boek, waar de moeder open kan vertellen over haar ervaringen. Eerlijk geschreven met een kritische blik en met vele positieve kanten. Mogelijk een steun in de rug voor mensen die met soortgelijke omstandigheden te maken hebben. En voor mij als “Z-verpleegkundige” een aantal momenten, die me opnieuw aan het denken zetten over de zorg voor deze kwetsbare mensen. Het hele systeem om mensen met een handicap moet functioneren, hier komt zoveel bij kijken…. Mooi hoe dit ook beschreven wordt! Lenie en haar familie die kritisch blijven en actief meedenken, meewerken met de “profis”.
Lenie, René kan trots zijn op zijn familie en dat jij dit boek geschreven hebt!’

Angela en Ben H. schrijven: ‘We vonden het heel indrukwekkend maar vooral boeiend geschreven. Omdat ik zelf ook in een socio-woning werk met verstandelijk gehandicapten vind ik het goed dat jullie verhaal vanuit jullie kant ook gelezen kan worden door de mensen die verantwoordelijk zijn binnen de zorg van verstandelijk gehandicapten. Ik hoop dat door het schrijven van dit boek ook respect en bewondering voor jullie (de ouders en medefamilie) teweeg zal brengen. Wat jullie, Lenie en Wim, doen voor René is met geen pen te beschrijven, maar jij Lenie hebt dit wel gedaan door dit boek te schrijven.
Dit boek is een aanrader, zeker voor mensen die in deze zorg werken!!!!!!!!!!!!!!!

Wat mij opvalt is dat de reacties en recensies overwegend positief zijn. Zeker zullen er mensen zijn die een specifiek stukje uit het verhaal bijblijft, omdat het ontroerend is, indruk maakt of omdat ze zich er op een of andere manier door aangesproken voelen.

Misschien zijn er ook mensen die zich er negatief door aangesproken voelen, maar deze mensen reageren niet en dat is jammer.

Voor een beter begrip is het nodig dat mensen met elkaar communiceren en om ván elkaar te kunnen leren is het nodig om met elkaar in gesprek te gaan.

Misschien komt dat nog…

Vraagteken!

Misschien wilt u een reactie achterlaten op het contactformulier?