Van begin tot einde

De woorden haken aaneen en vormen in mijn verbeelding een rij, aaneengesmede zinnen, die als zwarte lijntjes zachtjes op het papier terecht komen. Zal de inhoud waarvan ik wakker lig, me nu eindelijk met rust laten, alsof ik het van me afgeschreven heb? Kan ik het vergeten nu het neergeschreven is?

Vanuit mijn ooghoek kijk ik naar de zwarte lijnen op het papier. De lijnen golven, ze lijken te dansen. Hier, onder mijn ogen, dagen ze me uit: ‘Lees mij, lees mij.’ ik kan er niet aan weerstaan en het verhaal komt weer binnen in mijn hoofd.

Een dikke 8 maanden ben ik bezig geweest om het verhaal van René als een leesbaar geheel op papier te krijgen. Het resultaat is te lezen in “Mijn Zondagse Kind” dat in september 2012, één jaar nadat ik begonnen ben, is uitgekomen bij Boekenplan in Maastricht. Lange uren heb ik doorgebracht achter de laptop.

Het moeilijkste gedeelte was, alles weer terug te lezen wat in de brieven en rapporten te lezen stond, wat anderen over hem, mijn zoon, geschreven hebben, wat ik zelf had genoteerd in agenda’s en kleine notitieboekjes. Bepaalde gebeurtenissen waren weggezakt in het geheugen en kwamen nu weer tevoorschijn, ook leuke dingen herinnerden we ons weer. Het was heel verhelderend op alles op een rijtje te zetten.

René heeft veel op zijn brood gekregen en een grote verandering doorgemaakt, hoe hij zich staande heeft gehouden en nog steeds weet te houden, verdient grote bewondering. Het boek, met zijn verhaal, is er nu eindelijk en is een eerbetoon aan hem, die het zelf niet kan vertellen.