René ’s fabriek

Misschien zijn er lezers die zich afvragen hoe ons zondagse kind zijn dagen doorbrengt. Ik kan u verzekeren: niet met nietsdoen, want hij is een harde werker.

Toen het activiteitencentrum op het terrein van Pergamijn afbrandde en alle materialen letterlijk in rook opgingen, was het niet gemakkelijk om de cliënten, waaronder René, aan het werk te zetten en te houden.Tijdens een bezoek aan Bolberg, de afdeling van de zorginstelling Pergamijn, waar vanaf toen de dagbesteding plaats vond, zag ik met welk werkje René bezig was om zijn dag een goede invulling te geven: drie paperclips op een kaartje steken…, dat was beslist een werkje onder zijn kunnen, hoewel hij hier wel heel bedrijvig mee bezig was. Ik bedacht spontaan dat er wel iets meer van hem gevraagd mocht worden en besloot werkjes met meer uitdaging te verzinnen. Hij kan heel veel, is nieuwsgierig naar nieuwe dingen, maar moet hierin wel gestimuleerd worden. Bovendien zie ik hem graag bezig met meer zinnige dingen: dingen waar hij iets van op kan steken of waarmee hij zijn fijne motoriek kan oefenen.

René ’s fabriek: onder deze benaming schaar ik de producten (!) die uit de handen van René komen. Het is voor mij een tweede natuur geworden om overal te speuren naar dingen die langdurig zijn aandacht kunnen trekken.

Heel wat uurtjes breng ik door met zoeken naar die activiteiten die zijn vaardigheden stimuleren, zijn nieuwsgierigheid prikkelen en zijn motoriek verfijnen.

Soms is iets te hoog gegrepen. Als hij de bedoeling niet begrijpt, lukt het niet, ook niet met herhaaldelijk voordoen. Samen zitten we vaak aan tafel en zijn in de weer met papier, schaar, Pritt-stift, plakband, prikmatje en –pen, kleurpotloden en viltstiften. We hebben in de loop van de tijd al heel veel dingen uitgeprobeerd.

René is heel behulpzaam. Pas nog maakte hij de deur voor mij open toen ik met een vol dienblad kwam aan lopen, de galante heer. Hij is heel oplettend en ziet waar hij iets kan doen. We hebben ook vaker een werkje in de tuin, maar op een of andere manier pakt hij het principe van “schoffelen” of “harken” niet op. Daar tegenover hoeven we maar een hoopje bladeren bij elkaar te vegen of hij staat al klaar met blik en handveger en draagt zo zijn steentje bij.

Dit zijn werkzaamheden die allemaal maar “even” duren. René raffelt ze af en wil dan weer iets anders doen.

Daarom zijn we tot de conclusie gekomen dat hij werkjes moet hebben, waarbij hij geconcentreerd kan werken, duidelijkheid heeft in welke stapjes hij moet volgen en een kant en klaar product kan tonen. Als hij een wekkertje bij de hand heeft, zodat hij weet hoelang hij moet “werken”, is hij al begonnen, voordat je het weet.

Op de dagbesteding in ’t Thaalpad, waar hij op dinsdag, woensdagmorgen en donderdag naar toe gaat, krijgt hij licht-industrieel werk aangeboden, dat hij, zo wordt me vaker verzekerd, als de beste kan. Pasgeleden zag ik tijdens een bezoekje hoe hij bezig was zakjes met een bepaalde inhoud dicht te sealen. Ik geloofde mijn ogen niet.

De door mij verzonnen werkjes mag hij op maandag en vrijdag op de Bolberg doen.

Mijn boek was geschreven en het leek me een leuk idee om een soort boekenlegger te maken. Een pergamijnzakje, door een walsje gedraaid, zodat er sterretjes in werden geperst, werd gevuld met 10 puzzelstukjes, uit gestanst uit rood papier. Het zakje werd “verzegeld” met een eigengemaakte postzegel (drie puzzelstukjes met de tekst “van René”). Dit product is al aan menig boek toegevoegd.

Tien puzzelstukjes aftellen

Tien puzzelstukjes aftellen

Met een pons puzzelstukjes uitstansen

Met een pons puzzelstukjes uitstansen

Dit precieze werkje kan eenmaal klaar dienst doen als boekenlegger

Dit precieze werkje kan, eenmaal klaar, dienst doen als boekenlegger

 

 

 

 

 

 

Met de bedoeling om een product te maken dat in groter verband bruikbaar zou zijn, werden René alle ingrediënten aangereikt om een bestekzakje met inhoud te maken.

Hij moest hiervoor: de basis uitknippen, het figuurtje kleuren naar voorbeeld, het zakje vouwen, een kantje plakken, lepel, mes en vork insteken en een servet.

Alle stapjes duidelijk op foto’s uitgebeeld.

Materiaal en werktuig

Materiaal en werktuig

Het bestelzakje

Het bestekzakje

Het leek me ook een leuk idee om René, ter vergelijking met de “boekenlegger”, een pergamijnzakje te laten vullen met confetti in verschillende kleuren en vormen, met toegevoegd een uitgeprikt rondje met tekst en uiteraard een stikker om het geheel te completeren. (René plakt heel graag stickerboeken vol.) Dit werd een “zakje vrolijkheid”.

Confetti maken

Confetti maken

Inpakwerkjes zoals snoeprolletjes of roerstokjes aftellen, in een zakje doen en sticker erop. De benodigde materialen en aftelvel per “product” apart in een doos.

Snoeprolletjes

Snoeprolletjes

 

Roerstokjes

Roerstokjes

Toen ik eenmaal de smaak te pakken had volgde:

Doosje met inhoud hondenkluifjes

Doosje met inhoud hondenkluifjes

Een doosje voor hondenkluifjes. De “streepjescode” die ik zelf verzon:

streepjescode Handmade by René

Een snoepriddertje:

De attributen voor het riddertje

De attributen voor het riddertje

...en het resultaat

…en het resultaat

Een behoorlijke productie staat ook nog decoratief

Een behoorlijke productie staat ook nog decoratief

Een notitieboekje:

 

Het notitieboekje met een haiku aan de binnenkant

Het notitieboekje met een haiku aan de binnenkant

De template voor een enveloppe werd gemaakt, zodat René zijn eigen enveloppen kon uitknippen, van een eigen postzegel (op een etiket) kon voorzien. Hij vindt schrijven geweldig en hij correspondeert op doorzichtig papier (teksten overschrijven). Deze briefjes kan hij gebruiken voor het brieven posten op de kleurenroute. Zie vorige blog: René aan de wandel.

René op een postzegel!

René op een postzegel!

 

In diezelfde flow werd er thuis op zondagen gewerkt aan een papieren huisje, met als inhoud een zakje gevuld met spekjes (in de vorm van frietjes).

Dit werd gebruikt als traktatie op zijn “werk”. Deze smullerij viel bij de “collega’s” van René heel goed in de smaak.

De traktatie in de maak

De traktatie in de maak

Snoephuisjes

Snoephuisjes

Zelfs oma hielp mee om de raampjes uit te prikken

Zelfs oma hielp mee om de raampjes uit te prikken

 

De producten, die uit handen van René komen, mogen best gezien worden. Als er enige verfijning wordt toegepast, daarbij hoort ook een toeziend oog en een helpende hand zo nu en dan, zouden ze bruikbaar (bestekzakje) en verkoopbaar (pakje hondenkoekjes) kunnen zijn.

De gedachte dat hij ook een nuttige bijdrage kan leveren ligt hier aan ten grondslag.

Maar ik kan nog zoveel verzinnen, zelfs uit eigen zak voor René ’s dagbesteding materiaal aanleveren, de hele opzet staat of valt met een juiste en aandachtige begeleiding, die René op een goede manier kan stimuleren.

René is nog jong. In het “normale ”leven moeten mensen nu ook tot 67 jaar werken. Er liggen dus nog vele werkzame jaren in het verschiet.

In ledigheid op de bank “bejaard zitten te zijn” staat voorlopig, als het aan mij ligt, niet op zijn programma. (Wim vindt dit een vreemde zin, maar er staat wel precies wat ik bedoel).

Een leuke tip voor mensen die door dit verhaaltje hun creativiteit voelen kriebelen: schrijf je in op PINTEREST en kijk rond (op de prikborden). Mensen die houden van plaatsjes verzamelen kunnen hier hun hart ophalen. Heel veel creatieve mensen willen hun kennis en kunde delen en leggen graag uit (vaak op video) hoe hun producten gemaakt worden.