De verschillende fasen na verschijnen van het boek.

Ik wil meer bekendheid voor mijn boek en slaag er in een afspraak te maken met journaliste Hanneke Drohm van dagblad De Limburger.Zij haalt het boek bij me op en zal het lezen voordat we met elkaar in gesprek gaan. Enkele dagen later vindt het interview plaats en de inhoud van het boek is een uitstekende basis om verder te vertellen. Ook wordt er een afspraak gemaakt met fotografe Maartje van Berkel.

René zit op hete kolen als ik met de fotografe in zijn woongroep arriveer. Het is allang tijd om naar de dagbesteding te gaan en hij snapt niet zo goed waarom hij wordt tegen gehouden. Hij loopt weg van zijn tafeltje en ik probeer hem af te leiden door een pictogram te gaan tekenen. Daar is hij altijd nieuwsgierig naar en hij komt weer even geduldig zitten.

Dat moment neemt de fotografe waar om een paar plaatjes te schieten.

Het lijkt ons leuk om met het mooie weer van die dag nog buitenopnames te maken. René krijgt een zakje brood voor de schapen en hij heeft geen zetje nodig om als een pijl uit de boog weg te vliegen naar de wei bij de boerderij op het instellingsterrein. Zijn geluid wordt onmiddellijk opgepikt door de ganzen en als we zwaar hijgend achter hem aan rennen, zien we hoe ze al terug kakelend hun nekken strekken naar het brood. Maar René is snel klaar.

Hij mikt de broodresten naar het midden van de wei waarop de ganzen er achter aan vliegen en weg is hij alweer naar het lokaal van de dagbesteding. Wij hebben het nakijken.

Ik zeg tegen de veel jongere Maartje: ’Ik dacht dat ik een betere conditie had.‘ ‘Ja, ik ook,’ zegt zij, ‘maar niet met een zware cameratas om mijn nek.’

We moeten er even om lachen.

In het lokaal van de dagbesteding is René al aan een werkje begonnen en hij keurt ons geen blik meer waardig. De fotografe meent dat ze beslist wel een leuke foto er bij heeft zitten en we besluiten dat René klaar is met poseren en laten hem lekker doorwerken.

De week erna is het dan zover en “staan we in de krant” René en ik. We zijn heel benieuwd naar zijn reactie en kopen een extra krant voor hem, omdat we weten dat hij de krant, als hij die eenmaal gezien heeft, niet meer af zal staan. Hij is blij verrast en herkent zich zelf en mij direct bij het openslaan van de krant.

Hij maakt mij duidelijk dat ik zijn naam op de foto moet zetten, evenals ‘mama’ rechts op de foto. Hij blijft steeds naar de foto kijken. Later zie ik dat het artikel met foto uitgeknipt bovenop een stapeltje op zijn kastje ligt.

René is direct geïnteresseerd in wat er op papier komt te staan.

De inhoud van het artikel.

De reacties die volgen zijn voornamelijk positief. Ook dagen later wordt ik nog door mensen aangesproken en gecomplimenteerd. Ik hoop natuurlijk dat ze allemaal het boek gaan lezen.