De kast en toekomstige zorgen.

De toekomst ligt nog ver vooruit en als ik in de toekomst kijk zie ik René nog niet voor me als demente bejaarde. Hij is ook pas 35.
Maar kortgeleden was ik aanwezig bij een presentatie van een brochure genaamd:
Dementie bij mensen met een verstandelijke beperking
De brochure is gemaakt voor verwanten en professionele ondersteuners (door M.Maaskant en M.Schuurman).
En ik bleef nadenken over wat er verteld was:

Behalve enkele andere groepen van mensen met een verstandelijk beperking, behoren mensen die gebukt gaan onder hevige epileptische insulten ook tot de risicogroep.
René heeft dus meer kans om dement te worden dan iemand die deze aanvallen niet heeft (gehad).

Ik loop gewoonlijk niet te ver op zaken vooruit, maar ben wel altijd graag “voorbereid”.

Net in deze periode begint zijn plekje in de woonkamer van Pergamijn een “papieren puinhoop” te worden. René spreidt zijn te bewaren papieren uit achter zijn stoel op de grond: briefjes, tekeningetjes, kaartjes en alles waar hij zijn hand op kan leggen wil hij bewaren.
Hij weet precies waar iets ligt en ziet het ook direct als iemand er aan heeft gezeten.
De bestaande ladekast voldoet niet meer aan zijn wensen, is mijn conclusie.
Dit weet je natuurlijk maar nooit, maar ik ga op zoek naar een kast met meer capaciteit.
Al speurende op het internet kom ik terecht bij de firma Kruizinga, die een tweedehands magazijnkast aanbiedt. Ik word er meteen verliefd op. De afmetingen zijn niet precies in te schatten, dus op weg naar een vakantieadres bezoeken we de firma en ze halen voor ons de kast, die al op een pallet verpakt staat, uit het magazijn.
Ja, die kast wil ik voor René kopen.
De kast telt maar liefst aan elke kant 14 laden: ik zie al helemaal voor me hoe René met al die laatjes aan het “winkelen” gaat.
Niet lang daarna wordt de kast thuis bezorgd.

de kast op z'n kop

Ik heb al een goed idee hoe de kast opgeknapt zal worden.Hij wordt op een nog zonnige dag goed schoon gespoten en we maken plaats in onze garage om aan het werk te gaan.

Alle fabrieksstof is er afgespoten.

Mijn idee is om acht kleuren te gebruiken voor het beschilderen van de laden en deze af te werken met verschillend gekleurde knoppen, alles in overeenstemming met elkaar. Eén zijkant te bewerken met schoolbordenverf en aan de andere kant een magneetbord te monteren.

Een kleurig geheel

Hoe breng ik dit verhaal in verband met een eventuele toekomstige dementie?

Mijn gedachte is dat René in elk laatje andere spulletjes heeft liggen en moet “onthouden” achter welke kleur en knop iets ligt. Hij moet zijn hersenen laten werken en zich “afvragen” waar hij iets gelaten heeft. Zijn hersenen worden en blijven zo gestimuleerd, want hij wil wel graag zijn spulletjes terug vinden.

Onze auto heeft een aantal weken buiten gestaan want het klusje is niet een, twee, drie geklaard. Eerst wordt alles geschuurd en in de grondverf gezet. Daarna worden de kleuren aangebracht en de knoppen gemonteerd. De zijkanten krijgen verschillende lagen (schoolborden)verf.

Gedurende deze periode neem ik René vaker mee naar de garage en wijs hem op de kast. Zijn naam staat op een kentekenplaat, die op de kast geschroefd is. Hij kijkt er naar, ziet zijn naam staan en… neemt het voor kennisgeving aan.

Geel, lichtbruin, goud en zilver...de achterkant.

En óf hij het begrepen heeft…

Als de kast helemaal klaar is neem ik hem weer mee naar de werkplek, wijs hem op de kast en trek een paar laatjes open. Onder de kentekenplaat schrijf ik zijn naam en leg daarna het krijtje in zijn hand met de bedoeling om hem de naam na te laten schrijven.

Hij pakt rustig het krijtje aan en schrijft heel doelgericht “34”.

Ik sta paf. Hij heeft het hele proces gevolgd en al die weken geweten dat het zijn nieuwe kast wordt. (34 is het nummer van de woning op Pergamijn waar hij zijn plekje heeft…)

Op die manier laat hij mij weten dat de kast pronto naar zijn woning getransporteerd moet worden. René is er helemaal bij en hij begrijpt wat de bedoeling is. Hij maakt ook zijn duidelijke wens kenbaar: deze kast is van mij!

Is er iemand die dit leest, die niet begrijpt, dat deze dag voor mij een gouden randje heeft?

De kast heeft nu zijn oude ladekast vervangen. Alle rondslingerende spulletjes hebben een eigen laatje gekregen. Het beeld dat ik voor ogen had, René met laatjes schuivend zijn “bureau” in orde makend, is helemaal uitgekomen. Zijn hoekje is opgeruimd en iedereen is tevreden.

Dit is zijn nieuwe kast

Zijn eigen "werkplek"

Dementie, wij houden René wel bezig, jij blijft nog even buiten de deur!