DE DRAAD WORDT WEER OPGEPAKT…

 

Samen genieten...

Samen genieten…

Het is een tijd geleden, (twee jaar)dat mijn laatste stukje voor het blog werd geplaatst.

Om nu de draad weer op te pakken voelt  even alsof je in een nieuw schrift met een nieuw potlood gaat schrijven. De spanning die je vroeger als kind had, om maar vooral niet te snel een schrijffout te maken, komt even om de hoek kijken. Je begon in het nieuwe schooljaar met goede bedoelingen maar na drie, vier bladzijden waren die goede voornemens vervlogen. Op dit moment zijn de bladzijden van het nieuwe jaar nog blanco, er kan nog van alles gebeuren. Mijn verhalen gaan echter over de tijd die achter ons ligt, de afgelopen twee jaar.

Op internet en via andere media komen lijstjes voorbij ‘216 dingen die je moét doén in 2016’.

Ik begin te lezen want dat vind ik knap, als je zoveel dingen bijeen kunt verzinnen. Op nummer 1 staat: Fietsband verwisselen. Dat is interessant, maar ik fiets op speciale banden die niet zo snel kapot gereden worden en bovendien moet de fietsenmaker ook zijn boterham verdienen. Op nummer 10 staat: Stijldansen. Ik ben een paar keer op dansles geweest. Het was meer voor de gezelligheid en nauwelijks om, na voldoende lessen, lichtvoetig door een grote zaal te zwieren.

Ik stop snel met het lezen van de lijst, door deze opsomming zou ik mogelijk op nieuwe ideeën kunnen komen… Mijn belangrijkste voornemen in het nieuwe jaar is dit blog weer nieuw leven in te blazen en de tijd die ik te besteden heb wordt hieraan gewijd.

In twee jaar tijd zijn er genoeg gebeurtenissen waarover je kunt schrijven, zou je denken. Het kan ook zo zijn dat de ervaringen zodanig zijn dat die eerst verwerkt moeten worden en een plaats moeten krijgen in het levensboek.

Je kunt kleine gebeurtenissen groot vertellen, met veel bombarie van alles erbij fantaseren en zeer uitvoerig zijn of je kiest er voor om grote gebeurtenissen, juist klein, eenvoudig en gecontroleerd te vertellen. Het is een beetje van beide, ik bewandel de gulden middenweg.

De ervaringen die we samen met René in de achter ons liggende periode hebben opgedaan hebben ons enige wijsheid, maar ook een grote desillusie gebracht. Ik zal deze periode zo objectief mogelijk gaan beschrijven, voornamelijk met de bedoeling om andere mensen, die in een zelfde situatie komen er iets van te laten opsteken.

We hadden deze ervaringen liever niet gehad, maar we hebben er veel van geleerd, namelijk: ben niet te goedgelovig, trap niet te snel in mooie praatjes, ben niet te goed van vertrouwen, denk nooit dat je genoeg mensenkennis hebt, droom niet over dingen die niet te verwezenlijken zijn…ho, ho, ho.

Waar staat geschreven dat je er niet van mag dromen dat je kind een fijn leven heeft? Willen niet alle ouders het beste voor hun kinderen? Vooral als het gaat om een kind, zoals René, die zijn hele leven afhankelijk is van begeleiding en verzorging.

De volgende verhalen gaan over René en over wat hij in zijn leven meemaakt…

Wordt vervolgd