VROEGER

Hoe vaak hoor je niet dat ‘vroeger’ alles beter was. Veel mensen die dit zeggen zijn van een bepaalde leeftijd, zo’n beetje van mijn leeftijd! Ik zal dit echter niet zo snel zeggen, ik vind deze tijd waarin we leven, 2019, precies goed, zelfs beter dan vroeger. Dat betekent waarschijnlijk dat ik nog niet achterop raak in deze snel veranderende wereld. Om maar eens een voorbeeld te noemen: Iets dat we ‘vroeger’ niet hadden, het internet, is onmisbaar geworden. Voor iemand die zich nog steeds kan verwonderen is de toegang tot deze vraagbaak een onuitputtelijke bron aan gegevens. Ik had nooit gedacht overstag te zullen gaan, maar tegenwoordig lees ik al mijn boeken op de iPad. Er kunnen meer boeken op dan ik in een jaar kan lezen en ze nemen geen plaats meer in op de boekenplanken. Als echte boekenliefhebber had ik niet kunnen bedenken dat ik van de papieren versie afscheid zou kunnen nemen. Maar ik kwam tot het inzicht dat het eigenlijk gaat om de inhoud van een boek en niet om de tastbare rechthoekige vorm. Het verhaal dat je wel of niet bijblijft, lang nadat je het uitgelezen hebt. Tegenwoordig lees ik dus e-boeken. Dit had ‘vroeger’ nooit gekund. Wat werden we in onze jeugd en zelfs in onze jonge jaren onwetend gehouden over allerlei zaken. Tegenwoordig zijn kinderen en jongeren veel beter geïnformeerd dan wij op dezelfde leeftijd. Dat is in ieder geval iets dat ik een grote verworvenheid vind van deze tijd. 

Sommige dingen waren vroeger wél beter, namelijk hoe carnaval beleefd werd op het instellingsterrein waar onze zoon René al ruim 30 jaar woont.

Als baby werden René en zijn broer de 3 dolle dagen van de vasteloavend met de paplepel ingegeven.

Met een hoedje op was baby René ook “verkleed”. Het cowboy-pakje van Casper was wel even iets anders...
Indiaantje spelen was ook heel spannend
Of je uitleven als “huzaar”

Ook bij de Pepijnklinieken werd ‘vroeger’ veel aandacht aan carnaval besteed. Vooral in de beginjaren, toen René er pas woonde, werd deze mooie traditie in ere gehouden. 

Zo werd René verkleed als ‘waakvlam’, ‘nar’, ‘brandweerman’ of duwde hij als ‘zieke’ een andere zieke in een rolstoel.

Wat een leuke vondst… René als waakvlam
Als nar.
Brandweerman, soms?

Begeleidend personeel was ruim van tevoren bezig om de carnavalspakjes te maken, soms een heel paviljoen in dezelfde pakjes, maar voor iedere woning een andere kleur. Bewoners én begeleiding liepen mee in een optocht die over alle paden van het hele terrein trok. Compleet met joekskapellen en de fanfare. Familie en andere carnavalsgekken stonden langs de kant om te kijken en mee te zingen. 

Het opstellen voor de optocht.
Plezier voor bewoners en begeleiding
Dit trok veel bekijks

René werd meegezogen in het tumult en liep, speurend naar links en rechts of hij ons, zijn ouders, opa of oma, langs de kant zag staan. En als hij ons dan gespot had schoot hij de optocht uit en kwam naar ons toe. Hij wilde wel naar huis, maar wij niet, want het leuke was dat er na afloop van de optocht nog een tijdje door gefeest werd in het grote restaurant van Pergamijn. Waar zowel de mensen die de optocht meegelopen hadden als de toeschouwers lekker een biertje of iets anders gingen drinken. Voor ons betekende dat altijd het begin (van het indrinken) van de carnaval. Dit was een gelegenheid dat het restaurant zo vol was als een drukke kroeg. Het jaar erna probeerden we als toeschouwer zolang mogelijk uit het zicht van René te blijven en verstopten we ons eventjes als we hem zagen aankomen, daardoor liep hij dan de hele optocht met zijn medebewoners uit.

Zo ging dat toen, vroeger, toen alles niet beter was, maar dit wél. 

Er was voor ons niet zoveel te genieten in die beginjaren van René’s verblijf in de instelling, maar hier genoten we van. Ik veronderstel dat dit voor heel veel mensen gold, zoals ouders en familie, want de optocht was altijd druk bezocht en gezellig. Maar nu, niets meer, afgeschaft, alles. Er zullen vast heel veel redenen voor zijn: de tijd, het geld, de verhuizingen weg van het terrein… Vorig jaar werd er in de woongroep van René zelfs helemaal geen aandacht meer aan de carnaval besteed. De bewoners vierden geen feest want er was geen ‘extra’ begeleiding om iets te ondernemen, eten buitenshuis of kijken naar een optocht.

Pergamijn heeft in zijn vaandel staan: “Stichting Pergamijn kleurt je leven”. In mijn optiek is dit heel tegenstrijdig met de huidige stand van zaken als je aan de viering van carnaval denkt. 


HET ZONNETJE IN HUIS…

Nu ik het verhaal compleet heb en het gereed is om gelezen en doorverteld te worden, vraag ik me af wat de zin is geweest van deze ontegenzeggelijk negatieve periode in ons leven? We kunnen niet meer veranderen wat er gebeurd is, maar misschien helpen onze ervaringen toekomstige bewoners van een TH en hun ouders of verwanten bij het maken van een goede keuze.

Lees verder